باغ بود و دره - چشم انداز پرمهتاب .

ذاتها با سایه های خود هم اندازه .

خیره در آفاق و اسرار عزیز شب ،

چشم من - بیدار و چشم عالمی در خواب .

نه صدایی جز صدای رازهای شب ،

و آب و نرمای نسیم و جیرجیرکها ،

پاسداران حریم خفتگان باغ ،

و صدای حیرت بیدار من ( من مست بودم ، مست )

خواستم از جا

سوی جو رفتم ، چه می آمد

آب .

یا نه ، چه میرفت ، هم زانسان که حافظ گفت ، عمر تو .

با گروهی شرم و بیخویشی وضو کردم .

مست بودم ، مست سر نشناس ، پا نشناس ، اما لحظه پاک و عزیزی بود .

برککی کندم

از نهال گردوی نزدیک ،

و نگاهم رفته تا بس دور .

شبنم آجین سبز فرش باغ هم گسترده سجاده .

قبله ، گو هر سو که خواهی باش .

با تو دارد گفتگو شوریده مستی.

- مستم و دانم که هستم من ـ.

ای همه هستی زتو ، آیا تو هم هستی ؟