میتونید بگید نه .........
این گناه نیست . به عظمتش قسم که گناه نیست . چرا به دخترهامون یاد میدیم خانوم بودن مساویست با توسری خوردن ؟ و برعکس چرا یادشون میدیم وقتی میخوان اعتراض کنن حتما پتیارگی کنن ؟ چرا یادشون نمیدیم خانم بودن مساویست با انسان بودن . مساویست با فهم درست زندگی . مساویست با ایستادن روبروی مشکلات . مساویست با گرفتن حق . مساویست با حرف زدن و از همه مهمتر حرف دل رو زدن ؟ چرا به پسرهامون یاد نمیدیم قضاوت رو ؟ تعهد رو ؟ شرافت رو ؟ چرا از پسرمون نمیپرسیم از زندگی چه درکی داره ؟ اصلا آیا بلده فکر کنه ؟ چرا بهشون یاد نمیدیم الفبای اولیه زندگی مشترک رو ؟ چرا بهشون یاد نمیدیم مرد بودن رو ؟ من هم زخم خورده هستم . من هم دیده ام روزگار غریب رو . صدای من هم درآمده .... ولی دوستان توصیه کرده اند که : چرا میگی ؟ آبرو داری کن ! کدام آبرو ؟ کدام زندگی ؟ زندگی ... زندگی .... یکنفره مادر بودن و همسر بودن .
عیب از فرهنگ ماست . ایراد از سنت ماست . عیب از اونجا میاد که وقتی بوی غذا بلند میشه باید یه لقمه بچپونن توی دهن پسر بچه که یه وقت دولش نیفته . عیب از اونجاست که وقتی زن کتک میخوره بهش توصیه میکنن جلوی دهنتو بگیر آبرو ریزی نشه . مرده شور این آبرو رو ببره . عیب از اونجاست که مرد اگه بره هرزگی کنه میگن صیغه کرده و همان کار برای زن مساویست با فاحشه بودن . تفاوتش در چیست ؟ هرزگی که مونث و مذکر نداره !
وقتی گناه رانده شدن از بهشت را به گردن حوای بدبخت نهادند ، سرنوشت دخترانش هم اینگونه رقم خورد که شاهدیم . گیلاسی جان ، عزیزکم ، تنها نیستی ...
